Kryteria uzależnienia

W świecie lekarskim przyjęto, że osobą uzależnioną jest ktoś, kto w ciągu roku zdiagnozował „u siebie” obecność co najmniej trzech z poniższych objawów:

  1. Głód alkoholu – czyli muszę się NAPIĆ teraz, natychmiast!
  2. Nie jestem w stanie kontrolować swojego PICIA:
    • nie mogę się powstrzymać od picia,
    • nie kontroluję długości picia – „wpadam w ciąg”,
    • nie kontroluję ilości wypitego alkoholu – piję do „upadłego”.
  3. W konsekwencji picia „miewam kaca i klinuję”, ale również
    stan mojego zdrowia po wypiciu się pogarsza (podwyższone ciśnienie, poty, biegunka, wymioty itp.).
  4. Muszę wypijać coraz większą dawkę alkoholu, aby osiągnąć „stan zadowolenia”, który kiedyś osiągałem dawką mniejszą.
  5. Interesuje mnie TYLKO PICIE, nic innego; teatr, basen – nie mam na to czasu, interesuje mnie TYLKO ALKOHOL, gdzie go kupić, jak ukryć i żeby konsekwencje nie były dotkliwe.
  6. Wiem, że alkohol szkodzi mojemu zdrowiu! Wiem, że tracę szacunek bliskich i znajomych, zdrowie „już nie to”, wstydu dużo… ale alkohol ponad wszystko!

Smutne to, prawda? Tu nie można się OSZUKAĆ – prawda jest bardzo bolesna dla osoby uzależnionej. Ale pamiętaj, jest szansa dla Ciebie, TERAPIA, ona pozwoli Ci żyć inaczej, zdrowiej, godniej, radośniej.

Naukowo to brzmi tak:

Kryteria uzależnienia od alkoholu według Światowej Organizacji Zdrowia (ICD-10)

W przypadku uzależnienia od alkoholu zaproponowano, aby rozpoznawać je wówczas, kiedy w okresie ostatniego roku stwierdzono obecność co najmniej trzech objawów z poniższej listy:

  1. silną potrzebę („głód”) lub poczucie przymusu picia alkoholu;
  2. subiektywne przekonanie o mniejszej możliwości kontrolowania zachowań związanych z piciem alkoholu, tj. trudności w:
    • powstrzymywaniu się od picia,
    • kontrolowaniu długości picia („ciągu”),
    • kontrolowaniu ilości wypijanego alkoholu;
  3. obecność fizjologicznych objawów zespołu odstawienia (abstynencyjnego) występujących przy próbach przerwania lub ograniczania picia alkoholu albo przyjmowanie substancji o podobnym działaniu w celu złagodzenia lub uniknięcia objawów abstynencyjnych;
  4. występowanie zjawiska tolerancji, polegającego na konieczności przyjmowania coraz większych dawek alkoholu w celu osiągnięcia efektu uzyskiwanego poprzednio za pomocą dawek mniejszych;
  5. postępujące zaniedbywanie innych przyjemności lub zainteresowań na rzecz zdobywania alkoholu, picia oraz odwracania następstw picia alkoholu;
  6. picie alkoholu pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek z jego używaniem.

Do diagnozy uprawnieni są lekarze i specjaliści psychoterapii uzależnień.

Ty jesteś najlepszym specjalistą „od siebie”!

Jaką diagnozę postawiłeś sobie?